EMD@TE

EMD@TE

- Bölüm: Dahili Aciller
608
0


Hava sisli, tozlu ve kapalıydı, melankoli kulaklarımda çınlıyordu, eve dönmek istiyor, otobüsümü bekliyordum.
İşte göründü ama o da ne, beni almadan hızla yanımdan geçti, gitti. Kaçırdım, allah kahretsin dedim.
Şimdi otobüse yetişmeye çalışıyordum, halimi görmeliydiniz. Sanki ben hızlandıkça otobüs de hızlanıyordu. Bir anda umudumu kaybettim, ben bu otobüsü kaçırdım dedim. İşte tam o sırada arkamda bir ses duydum, ‘koşsana hadi yetişmek üzeresin, neden vazgeçtin’ dedi. Bir saniye içinde kaybedecek ve kazanacaklarım aklımdan film şeridi gibi geçti. Neden diye düşündüm, şimdi durursam kaybederim, devam edersem kazanma ihtimalim var, ve otobüsün arkasından koşmaya başladım.
Deliler gibi koşuyordum, bırakın otobüse yetişmeyi, otobüs bana yetişemiyordu artık. Araca binmem için sürücünün yavaşlaması gerekti. Sonrası öyle güzeldi ki, hayatımda bu kadar zevkli bir yolculuk yaşamamıştım, eve çok mutlu gittim.
EMD@TE umudunuzu kaybettiğinizde size seslenen ses olacak.
 

Dr Çağdaş Can, Merkezefendi Devlet Hastanesi, Acil Tıp, Manisa


 
 

Cevap verin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.