Ev Sahibi

Dümeni saçma sapan kanıtlar yönetirse olabilecekleri kestirmek de mümkün olmaz derler. Sonsuz çaresizlik veya yok oluşa doğru atılmış bitmeyen adımlara benzemeye başlıyor hayat, evet haklısınız, yataydan dikeye geçen insanın yüzyıllık çaresizliği içindeyim. İçten gelen bir dürtü bu, kendi kendini baltalayan. İlk fikir nasıl aklıma düştü hiç bilemedim. Evim üç katlı ve en alt katta kiler var, geniş ve uzun bir kapısı bulunuyor, açılırken korkunç sesler çıkaran ve aynı oranda da zor açılan. Korkumun odağı evimdeki kilerin kapısı oldu, bir kez aklıma düşmüştü artık, en güçlü kancalar bile bir daha çıkaramazdı onu.

Hayatımdaki tüm hataların sorumlusu yine o kilerin kapısıydı sanki.

Geçmiş, Şimdi, Gelecek

Denemedim sanmayın, kendi uzayımı yaratmak ve içinde yaşanan olayları yönetmek istedim. Metaforik olarak anlatmam gerekirse balık tutmak için su taşıdım, sonra içine kendi seçtiğim balıkları yerleştirdim. Biraz geriye çekildim ve hareketlerini izledim. Birbirleriyle etkileşimlerini, davranış kalıplarını, birlikteliklerinden doğan farklılaşmalarını kaydettim. Olanlar zaman denilen doğrusal çizginin üstüne serpilmiş olarak devam etti.

Çünkü zaman insanlığın hiç dinlenmeyen bekçisidir.

Vişneler

A: Dediğin doğru, hayat acımasız ama öyle olmalı, sonuçta
doğa türlerin devamı için değil mi?
En akılcı kararlar alınmalı ki varlıklar güçlerine güç katarak
kalp atışlarını sürdürebilsin.
B: Nereden geldi şimdi bunlar aklına?
A: Nereden mi, inanmayacaksın belki ama vişneleri yıkadın
ya az önce, limon dilimli sodayla ikram etmiştin bana, işte tam
o anda fark ettim, seni izlemem yetti de arttı bile.
Bazen en basit olayları gözlemlemek en genel sonuçlara
ulaştırabiliyor insanı.
B: Açıkla, böylece ben de anlayabileyim.
A: Merak ediyorsun demek, güzel, dinle beni o zaman.